Recent

Archieven

Onderwerpen


« | Main | »

Gevlucht uit Menen

By Poll | June 25, 2012

In Kortrijk wordt het varen door de stad met verkeerslichten en een centraal meldpunt geregeld. We melden ons netjes en vragen een opvaart aan op het moment dat we ‘s ochtends weg willen. “De stad is vrij,” meldt de centrale. We gooien los, maar het licht springt niet op groen. We vragen wat er aan de hand is, en dan blijkt, dat het mannetje niet begrepen heeft waar we liggen. Er zijn namelijk twee plaatsen, waar de pleziervaart kan aanleggen en hij heeft de verkeerde op groen gezet. Nu moeten we op de afvaart wachten. Dat duurt weer twintig minuten en dan krijgen we via de marifoon toestemming om te vertrekken. We negeren nu het rode licht en stomen op naar Menen, tien kilometer verder naar het zuiden op de grens met Frankrijk. Menen heeft het als grensplaats aan de Leie vaak zwaar te verduren gehad. Vauban, de vestingarchitect van Napoleon heeft er nog een vestingstadje van gemaakt, ofschoon daar vrijwel niets meer van te zien is.

We meren af aan de kade in een oude arm van de Leie. Het ziet er prima uit, aan de overkant ligt een kleine jachthaven, maar dat is Frans grondgebied. De grens volgt hier namelijk de oude loop van de Leie. Na een uurtje willen we het plaatsje gaan verkennen. Bij het afstappen valt de hoge afstap op. “Dat was daarstraks toch niet?” vragen we aan elkaar. Het water moet inmiddels zo’n twintig centimeter gestegen zijn. Nog tien centimeter meer en het stroomt over de kade. We lopen een klein stuk, maar voelen ons toch onbehaaglijk bij het snel stijgende water. We gaan terug naar de boot. Het water stijgt nog steeds. We maken alles klaar voor een snelle evacuatie. Even later stroomt het water inderdaad over de kade. We gooien los en vluchten weg, voordat we op de kade gezet worden. Aan de kademuur voor de sluis van Menen brengen we een rustige nacht door.

De volgende ochtend gaan we terug, we willen het plaatsje nog wel even bekijken. Het water is weer gezakt, we leggen op dezelfde plaats aan. We zien het waterpeil nog steeds variëren, maar het water komt niet meer zo hoog. Min of meer gerust, ook door het mooie weer, waardoor er niet heel veel water bijkomt, maken we de eerder afgebroken wandeling door Menen. Er is een soort vrijmarkt in de stad, maar het is nog vroeg en erg rustig. De Grote Markt is vrij klein, de beltoren ook. Aan de overkant van de gekanaliseerde Leie ligt nog een klein stukje Menen. Als je daar de straat uitloopt loop je zo Frankrijk binnen, het plaatsje Halluin om precies te zijn. De overgang is goed te zien. In België is het druk, er zijn heel veel winkeltjes en een overdreven aantal frietkotten. In Halluin slaat de troosteloosheid van Noord-Frankrijk toe. Enkele winkels, geen publiek, die lopen allemaal in Menen. We keren om, testen voor de laatste keer de Vlaamse Friten, nu met echt Nederlandse Joppiesaus en ze zijn voorwaar zelfs redelijk, de frieten dan.

Zondags is er een triathlon vanuit de Franse jachthaven aan de overkant. We zitten eerste rang voor de start van de zwempartij door het gore water van de Leie. Van een van de officials van dit evenement vernemen we, dat de drijvende steiger achter ons niet alleen voor de passagiersboot is, ofschoon ze dat wel claimen. Volgens hem mogen wij er ook liggen, dus als ‘s avonds het water weer erg stijgt verkassen we naar die drijvende steiger. Dat zorgt voor een sterk verbeterde nachtrust.

Topics: België, Onderweg | Comments Off on Gevlucht uit Menen

Comments are closed.